Өлең: Ashraf AboArafe
Айла,
Біздің арамыздағы сезім
жай ғана тұтанып өшетін ұшқын емес,
бір сәттік жалын да емес.
Ол – қанымызда ағып жатқан
тағдыр.
Сені алғаш көргенде,
бұл кездейсоқтық емес еді.
Бұл – жаным бұрыннан білетін
ескі естелік болатын.
Қолың қолыма тиген сәтте,
әлем шегініп,
уақыт бас иді,
жарық бетінде
ант жазылып жатқандай.
Құшағың енді қимыл емес –
ол менің мекенім.
Мен оған қорықпай кіремін,
және кетуді ойламаймын.
Біздің отымыз күйдіру үшін емес,
тазарту үшін жанды.
Жою үшін емес,
уақыттан әрі жолды
жарықтандыру үшін.
Айла,
Егер ай жоғалса –
біз оның нұрымыз.
Егер әлем үнсіз қалса –
біз оның жасырын үніміз.
Егер тараулар жабылса –
біз ешқашан бітпейтін кітаппыз.
Бұл – соңы емес.
Бұл – мәңгілікке ұқсас
бастау.
Біз отты таңдаған жоқпыз –
бірақ
оның жарығына айналдық.
