EDITORSLIDE

Yoldan Geçenlerin Görmediği Bir! Diyalog

Listen to this article

Şiirler: Ashraf AboArafe

 

Şiir hayalden doğdu
ve tarihin tanıklığının tercümesidir;
İstanbul’un simgeleri
Kahire’ninkilere kur yapar.

Gize Piramitleri:

Geç kaldın…

Ben buradayım, zaman henüz bir fikirdi.

İnsan adımlarını sayarım,

ama yaşlanmam.

 

Ayasofya:

Geç kalmadım.

Değişmeyi öğrendim

adımı kaybetmeden.

Bazı aşklar

bir ömürden fazlasını ister.

 

El-Ezher:

Sesinizi alçaltın…

Sözler yükselince

anlamını unutur.

Ben taşa dinlemeyi öğrettim,

kalbe ise

sorudan korkmamayı.

 

Galata Kulesi:

Ben uzun süre durdum,

yokluğu bekledim,

gemileri saydım

ve varanları kıskandım.

Beklemek zayıflık değildir…

sadakatin başka bir hâlidir.

 

Nil:

Ayrılmayın.

Sudan geçmeyen aşk

kurur.

Yüzlerini taşıdım

bir bir,

ve hâlâ gülümsüyorum.

 

Boğaziçi:

Ben kıtaları ayırdım

hiçbir kalp daralmasın diye.

Beni geçen herkes

bir şey bıraktı…

ve bir hayret aldı.

 

Piramitler:

Söyle bana,

yanından geçerken

hâlâ başlarını kaldırıyorlar mı?

 

Ayasofya:

Kaldırıyorlar…

Sonra isimlerini bir anlığına unutuyorlar.

Ve işte

en güzel zafer budur.

 

El-Ezher:

Öyleyse anlaştık:

Biz insanlara sahip değiliz.

Biz sadece

onlara

burada olduklarını

hatırlatırız.

 

Galata:

Yaklaş…

Aramızda

yalnızca eski bir çağrı var.

 

Nil ve Boğaziçi (birlikte):

İki şehir,

iki taş,

ve bir tarih

yeniden

aşka düşüyor.

 

 

Yüksekten bakan bir kale der ki:

Şehirlerin büyüdüğünü gördüm,

kavga ettiklerini,

sonra korkunca

çocuklaştıklarını.

Koruma kılıç değildir,

uyumayan bir gözdür.

 

Bir cami sabahı yıkar:

Günü minarelerimle yıkadım,

dua kalabalıkta kaybolmasın diye.

Sükûnet

kırılmamak için

düzene muhtaçtır.

 

Eski bir çarşı fısıldar:

Yaklaşın…

Hatıralar burada

bedelsiz satılır.

Bir kahkaha,

bir tesbih,

yarım kalmış bir hikâye.

Gerçek ticaret

özlemin değişimidir.

 

Kahire ilk kez konuşur:

Ziyaretçilerden yorulmam.

Yalnızca kalbe selam vermeden

geçenlerden yorulurum.

 

İstanbul cevap verir:

Durup dinlerlerse

affederim.

Şehirler çok şey istemez—

biraz dinlemek

yeter.

 

Hep birlikte (fısıltıyla):

Biz taş değiliz.

Yaşayan bir hafızayız.

Çağrıldığımızda

cevap veririz.

 

İki şehir,

iki kalp,

ve görünmeyen bir aşk…

ama

duyulur.

aldiplomasy

Transparency, my 🌉 to all..

Related Articles

Back to top button