Şiir: Ashraf AboArafe
Suyun kıyısında,
ışığın dalgaların kollarına bir çocuk gibi yaslandığı yerde,
duruyordu Halil Paşa,
rengin sırrını dinleyerek,
rüzgârı tuvallerinden kaçmasın diye avuçlarında tutarak.
Bir zamanlar demirlerin çınlamasından geçen bir askerdi o,
sonra döndü—savaşların günbatımına benzemediğini keşfetmiş gibi—
kılıcını düşünce ırmağına bıraktı
ve fırçalarını yükseltti,
ışığın en güzel savaş olduğunu ilan edercesine.
İstanbul’da
Boğaziçi’nden maviyi konuşmayı öğrendi,
suyun arayan bir ruh için nasıl ayna olduğunu.
Paris’te
akademinin salonlarında gölgeleri kucakladı,
sanatın taklit değil… yeniden doğuş olduğunu öğrendi.
Kahire’de,
altın güneş göz kapaklarına konduğunda,
günün yüzünü yeniden resmetti,
sokakları ışığın ilahilerine,
sessizliği sözcüksüz anlatılan bir tarihe dönüştürdü.
Ey suyun evladı,
Doğu ile Batı arasında renklerden bir köprü ören sen,
nasıl ikna ettin ışığı
bir tablonun içinde yaşamaya…
ve bir daha hiç kaçmamaya?
İşte burada—Pera Müzesi’nde—
bir hatıra olarak değil,
zamanı yeniden düzenleyen bir nabız gibi dönüyorsun,
sanki bu sergi,
ruhundan dünyayı yeniden boyayan
başka bir pencereymiş gibi.
Huzurla dinlen,
suyun konuşmayı öğrettiği,
ışığın sevmeyi bildiği,
tuvalin ise…
hayata dönüştüğü ressam.
